Gezichten en kentekens vervagen in video
Vervaag, pixeleer of balk elk gedetecteerd gezicht af — en teken zelf censuurzones over kentekens, schermen of wat de detector niet kán kennen. Alles draait op je eigen apparaat, dus de video verlaat je browser nooit.
Hoe de gezichtscensuur werkt
Elk frame wordt gescand door een gezichtsdetector op je eigen apparaat (het open-source MediaPipe BlazeFace-model van Google) terwijl de video één keer afspeelt en opnieuw wordt opgenomen. Gedetecteerde gezichten worden van frame naar frame gevolgd met vloeiende overgangen, zodat het censuurgebied bewegingen volgt zonder te flikkeren en nog even op zijn plaats blijft wanneer een gezicht kortstondig wordt gemist. Alles — detectie, tekenen en opnemen — gebeurt in je browser; er wordt nooit een frame geüpload. Je eigen censuurzones rijden in dezelfde doorgang mee: teken op het voorbeeld een rechthoek of ovaal — over een kenteken, een scherm, een naambordje — en die wordt in dezelfde stijl gecensureerd, de hele video lang of alleen tussen de tijden die je instelt.
Wordt mijn video ergens geüpload?
Nee — de gezichtsdetector zelf draait in je browser, dus zelfs de frames die gescand worden verlaten je apparaat nooit. Dat is belangrijk voor precies het soort gevoelige beelden waarvoor deze tool bestaat.
Kan er een gezicht gemist worden?
Ja — gezichten die heel klein zijn, sterk afgewend, slecht belicht of gedeeltelijk bedekt kunnen enkele frames lang gemist worden. De tracker overbrugt korte gaten, maar speel het resultaat altijd terug en controleer het voordat je het deelt.
Waarom wordt er bij het eerste gebruik een paar megabyte gedownload?
De detector-engine en het gezichtsmodel (ongeveer 11 MB) worden bij het eerste gebruik van onze eigen server geladen en daarna door je browser gecachet — er zijn geen servers van derden bij betrokken.
Kan het ook kentekens en andere dingen dan gezichten censureren?
Ja — teken er op het voorbeeld een censuurzone overheen en die wordt vervaagd, gepixeleerd of afgedekt, de hele video lang of alleen tussen de tijden die je instelt. Een zone blijft staan waar je haar tekent, dus ze past bij alles wat weinig beweegt; voor een auto die door het beeld rijdt geef je de zone een eigen kort tijdvenster en maak je haar ruim.
Gezichten vervagen zoals het hoort
Er zijn goede redenen om een gezicht te vervagen die niets met verbergen te maken hebben. Beelden die je op een openbare plek maakt vangen bijna altijd omstanders die nooit hebben ingestemd om erin te staan, en in Europa geldt een herkenbaar gezicht als een persoonsgegeven. De mensen vervagen die niet je onderwerp zijn is de simpele manier om een filmpje te publiceren zonder twintig vreemden om toestemming te vragen. Het telt ook de andere kant op — een getuige, een patiënt, een kind, een collega die wel wilde praten maar niet herkenbaar in beeld.
Welke stijl kies je?
Vervagen is de zachtste en leest als een redactionele keuze in plaats van een afscherming, wat past bij een druk straatbeeld. Blokjes zijn onmiskenbaar: de kijker ziet dat er bewust iets is afgedekt, en dat is precies wat je wilt als het punt juist is dat iemand beschermd werd. De zwarte balk over de ogen bedekt minder van het beeld en houdt de gezichtsuitdrukking zichtbaar — daarom gebruiken documentaires hem — maar hij verbergt ook minder, want haar, postuur en omgeving verraden iemand nog steeds aan wie hem kent. Gaat het je echt om anonimiteit, gebruik dan vervagen of blokjes op volle sterkte over het hele hoofd.
De beste herkenning krijgen
De herkenner wil een gezicht dat een behoorlijk deel van het beeld vult, ruwweg naar de camera gedraaid en redelijk belicht. Kleine gezichten op de achtergrond, scherpe zijaanzichten, diepe schaduw, zonnebrillen en mondmaskers zijn de gevallen waarin hij een paar beeldjes kan wegvallen. De volger overbrugt korte gaten met opzet, maar de regel blijft: speel het resultaat op volle grootte af vóór je het deelt, en let op de momenten waarop iemand zich omdraait of langs de camera loopt. Wordt één persoon telkens gemist, dan werkt een strakker bijgesneden versie van het fragment meestal wel.
